Bij Proeverij De Ontmoeting Ermelo krijg je een boekje vol complimenten

Proeverij De Ontmoeting aan de Stationsstraat 133 bestaat tien jaar. Onder het pseudoniem Bon deelt een medewerker haar ervaringen.

De kunst jezelf te zijn op een goede manier…

Vorige week kwamen er 26 schoolkinderen naar Proeverij de Ontmoeting.

Ik zocht even een moment van rust bij de trap buiten waar twee collega’s stonden te roken. Natuurlijk krijg ik daar vaak een sigaartje aangeboden. En natuurlijk heb ik daar al drie keer ja op gezegd. Eigenlijk ben ik mezelf niet met een sigaar in mijn mond. Ik denk altijd aan ma Flodder. Mijn zus zei ooit: Als je zoent met iemand die rookt dan is het net of je je tong door een asbak haalt. Soms strijden dit onsmakelijke feit en de keuze om even gezellig mee te doen en lekker-niet-doen-wat-men-van-mij-verwacht om voorrang en kies ik toch voor de sigaar. Dat hoort ook bij mezelf. Als ik dan ’s avonds thuis kom krijg ik een hand van mijn echtgenoot. Maar voor het slapen gaan moet hij ook genoegen nemen met een hand als hij met vrienden whisky heeft gedronken in het tuinhuisje met een sigaar erbij.

Maar, om een lang verhaal nog langer te maken, er werd mij geadviseerd de kinderen al bij de ingang van ons restaurant tot kalmte te manen. Als groep 8 zichzelf zou zijn bij binnenkomst zouden andere gasten dat niet meer kunnen. Dat lukte goed, compliment voor groep acht. Ze kwamen rustig binnen en liepen rustig naar achteren (De workshop en informatievoorziening zouden achter in de Proeverij plaatsvinden). Maar het allerstilst waren ze toen wij, mijn collega en ik, een praatje hielden onze Sociale Onderneming. We hadden het over mensen die anders zijn en mijn collega, laat ik haar even een schuilnaam geven, Maartje, wilde wel uitleggen welke beperking zij heeft. Ze vertelde dat ze PPDNOS heeft. De juf haastte zich te zeggen dat deze beperking in allerlei gradaties bestaat, wat een welkome aanvulling was. Ik vroeg aan Maartje zij allemaal al geleerd had.

Vroeger had ze last van woedeaanvallen op school, zei ze. Ze begreep de wereld om zich heen niet. Want ze kon emoties niet aanvoelen. Natuurlijk ging er een vinger omhoog: ‘Wat zijn emoties?’
‘Dat zijn gevoelens’, antwoordde Maartje rustig: ‘Ik voelde niet aan als een ander boos werd of geïrriteerd, ik kon het niet van zijn gezicht aflezen, ik had het niet in de gaten. Maar nu heb ik geleerd hoe ik in elkaar steek en kan ik er beter mee omgaan, ik heb geen woede-uitbarstingen meer.‘

Wat leer je nu nog?
‘Ik heb een complimentenboekje’, zei Maartje ‘Aan het eind van de dag moet ik opschrijven welke complimenten ik allemaal gekregen heb, omdat ik heel erg negatief over mijzelf denk. Zesentwintig kinderen waren muisstil en ik kon het wel uitgillen van trots. Zo rustig als ze daar stond en zo duidelijk ze het kon verwoorden. Zo zichzelf. Maar in plaats daarvan zei ik: ‘Nou, schrijf dan maar in je boekje dat wij je nu een groot compliment geven voor dit duidelijke verhaal.’ En Maartje kreeg applaus, een heel boekje vol.

Bon

Voor eerdere berichtgeving zie: ermelo.nieuws.qz0.nl/proeverij-de-ontmoeting/

45EN Vakschilders Ermelo

 

Reacties

Cookieinstellingen