Team van Proeverij De Ontmoeting Ermelo viert eigen feestje

Proeverij De Ontmoeting aan de Stationsstraat 133 vierde zaterdag 31 oktober het 10-jarig jubileum met een groot feest. Onder het pseudoniem Bon blikt een medewerker terug op hun eigen feestje. 

Als er een Feest is dan is de jarige vaak zelf druk. Vandaar dat veel gasten het werk uit handen geven en in Proeverij de Ontmoeting komen feesten. Maar nu zijn wij jarig! We bestaan 10 jaar.

Ik roep wel eens: Ik ben altijd iemands personeel. Op mijn werk en thuis. Ik denk zelfs dat ik het personeel van mijn hond ben, hij heeft nog nooit iets voor mij gedaan, ja in zijn goede jaren een stok voor me opgehaald maar die stok moest ik wel eerst zelf weggooien. Ik heb dus een bediening in de bediening.

Wij, als team van De Ontmoeting hebben ons feestje gehouden bij de Dorpskamer in Ermelo en we lieten ons heerlijk door het personeel aldaar bedienen. Het was superleuk. Ik voelde me totaal op mijn gemak tussen de bestuursleden van de stichting, andere mensen met een beperking, de weekendkrachten, de spoelkeukenkrachten en wat dies meer zij. Van al deze gasten heeft er uiteraard een aantal zin in de polonaise maar een groter aantal moet ineens heel nodig naar het toilet, of begint ijverig te pietepeuteren in het heerlijke eten.

Maar als onze Frans de polonaise inzet dan MOET ik er achteraan. Natuurlijk had ik ook mijn momentje van… als er niet snel nog een stel aansluiten dan loop ik alleen aan de schouders van Frans het hele repertoire van Frans Bauer en Marianne Weber te hossen, terwijl mijn collega’s enigszins vermaakt en medelijdend toekijken. Om dat te verhinderen en omdat ze mij niet in de kou wilden laten staan sloten enkelen zich aan. Anderen bleven hardnekkig doen alsof ze niet merkten dat een slang van mensen om hen heen cirkelde en bleven stug in hun garnalencocktail prikken. Maar wel getreurd. Ik trok net zo hard aan het smokingjasje van de garnalenprikker dat hij moest kiezen… Of een scheur in het (gehuurde?!) jasje of zich laten meevoeren met een gezicht van ‘Kijk mij eens tegen mijn zin lekker uit mijn dak gaan’.

Lachend als een boer met een garnaal tussen de kiezen ging men toch maar mee in de polonaise. Het rare was dat er ook echt niet snel uit te stappen was, want Frans, die onverstoorbaar als een dirigent doorzwaaide met het orkest achter zich aan, ging nu een cirkel naar binnen maken. Hij zat op een gegeven moment vast als in het centrum van het slakkenhuis. Hilarisch, wat heb ik gelachen. Want ik was wel zo slim om tijdig uit het orkest te stappen en vanaf een stoeltje toe te kijken.

Mijn dochter heeft dit ook, ze noemen het leedvermaak, zou ze dat nu van mijn echtgenoot hebben?

Bon

Voor eerdere berichtgeving zie: ermelo.nieuws.qz0.nl/proeverij-de-ontmoeting/

Banner Vakschilders Ermelo

Reacties

Cookieinstellingen