Verzen en verfjes uit Donkere Dagen

Foto:

De Ermelose Marjan Lubberts geeft de lezer een kijkje in de donkerste tijd van haar leven.

‘ik zoek een ander mens in mij, maar kan haar nog niet vinden
ik zoek mijn oude zelf in mij, maar kan haar niet meer vinden’
Door Arda Konings
Met het boekje ‘Verzen en Verfjes uit Donkere Dagen’ geeft de Ermelose Marjan Lubberts de lezer een kijkje in de donkerste tijd van haar leven, de eerste twee jaar na haar verkeersongeval in 1995.
Als Marjan enkele jaren terug, niet terecht was gekomen bij de Praktijk Hulp bij Hersenletsel van Jenny Palm, was het boekje voor altijd, haar eigen document gebleven. Het was echter Jenny die Marjan stimuleerde het te publiceren en daarmee anderen tot steun en/of troost te kunnen zijn. 
Peilloze diepten
Achttien jaar geleden raakte Marjan, nietsvermoedend op haar fiets in de Stationsstraat,  betrokken bij een verkeersongeval.  Een onzekere en voor haar zeer zware tijd brak aan, mede omdat aanvankelijk een onvolledige diagnose werd gesteld. Na verloop van tijd werd duidelijk dat er blijvende gevolgen waren van het opgelopen hersenletsel, die zich onder andere uitten in evenwichtsstoornissen, extreme vermoeidheid, concentratiestoornissen en draaiduizeligheid. 
Uiteindelijk werd zij volledig afgekeurd en belandde 2 jaar na het ongeluk voor zeven maanden in een revalidatiecentrum, het MRC te Doorn. In de tijd daaraan voorafgaand begon Marjan schilderijtjes te maken in grijs blauwe tinten en gedichtjes te schrijven. Zowel de schilderijtjes als de gedichtjes weerspiegelen op treffende manier de gemoedstoestand waarin zij zich toen bevond: wanhopig, in peilloos donkere diepten.
Houvast
Hoewel Marjan tijdens haar revalidatie veel heeft geleerd en heel langzaam ook de acceptatie bij haar  groeide dat het leven nooit meer zou worden als voorheen, viel het haar wel heel zwaar om het ‘normale’ dagelijkse leven thuis, weer op te pakken:  “Pas toen ik stopte met vechten om maar beter te willen worden, begon ik echt op te knappen. Natuurlijk gaat het steeds beter na al die jaren, maar ik blijf altijd restverschijnselen houden. Ik ben veel minder stressbestendig. Soms hou ik het de hele dag vol, soms nog geen uur. Verdragen mijn ogen en oren bijna niets. 
Of ben ik warrig en neemt mijn geheugen een loopje met me. Ik moet alles goed reguleren en structureren. Jarenlang heb ik dagboeken bijgehouden. Het feit dat ik, hoe onbeschrijflijk het eigenlijk voor me voelde, het toch vorm kon geven en verwoorden, gaf mij ook op een bepaalde manier houvast. 
Jenny Palm is een autoriteit op het gebied van hersenletsel en de daarbij behorende problematiek. Ze las soms op lezingen een gedichtje van mij voor en heeft er een geplaatst in haar laatst verschenen boek. Het bracht anderen herkenning, ontroering. Wie weet geeft mijn boekje een ander, op een bepaalde manier ook een beetje houvast”.
Voor meer   informatie over het boekje en waar dit is te bestellen, zie Marjan’s website: www.marjan-lubberts.nl 
Cookieinstellingen